Rasa górskich koni użytkowych pochodząca od tarpana.

Krępa budowa ciała. Głowa długa, sucha, kark krótki. Szyja krótka i bardzo silna. Kłąb niewysoki, lecz wyraźny. Łopatki silne, ale strome oraz krótkie. Kłoda szeroka, głęboka i długa. Grzbiet mocny, lędźwie szerokie. Konie te bywają przebudowane. Zad zwykle lekko ścięty. Silne, suche i krótkie kończyny o małych, mocnych kopytach. Częste wady stawów skokowych. Odporny, długowieczny koń górski. Dobrze wykorzystuje paszę. Chody ma energiczne. Obfite owłosienie grzywy i ogona. Maść najczęściej gniada, myszata lub kara, rzadziej kasztanowata lub srokata. Pręga grzbietowa i pręgowanie na kończynach. Wysokość w kłębie 135-140 cm.

Hucuły są cenione za zdrowie, żywotność, odporność, łagodny charakter i dzielność w pracy. Są świetne do rekreacji, turystyki górskiej, rajdów terenowych, hipoterapii i do zaprzęgów.

źródło: Martin Haller "Rasy koni", Warszawa 1999